Śpiączka

Śpiączka,śpioch - definicje

Śpiączka

(z ang. Coma)jest jednym ze stanów funkcji mózgu. Ludzki mózg znajdować się może na różnych poziomach świadomości. Każdy poziom nie ma „ostro” wyznaczonych granic i najczęściej jest mieszanką sąsiadujących poziomów. W najwyższym poziomie świadomości umysł jest spostrzegany jako czujny, ostry, analityczny, odpowiadający na zmienne bodźce otoczenia. Poprzez łagodne schodzenie ze świadomością do niższych poziomów, mózg nasz coraz mniej reaguje na bodźce z otaczającego go środowiska. W najniższym poziomie funkcji, mózg jest w stanie śpiączki. Jest to ostatni stan przed śmiercią. Stan śpiączki powstaje zazwyczaj nagle(uraz, np. stłuczenie pnia mózgu), z pominięciem faz etapowych. Wychodzenie ze śpiączki jest procesem wieloetapowym i zazwyczaj długotrwałym. Śpiączka jest przedłużanym stanem nieświadomości . Nieświadomość jest brakiem oceny albo reakcji na bodziec . W śpiączce wyróżniamy dwa pojęcia:

1) Reaktywność :

- reaktywność odnosi się do wrodzonych funkcji mózgu ( telereceptors : oko i ucho)

- receptor bólowy ( odpowiedź na ból ),

- rozbudzenia reakcji ( czujności ) i zorientowanej odpowiedzi ( skręca głowę do źródłu dźwięku albo ruchu ). Ruchy te odbieramy jako reakcję na zmiany w najbliższym otoczeniu.

2) Zdolność postrzegania :

- zdolność postrzegania odnosi się do odpowiedzi systemu nerwowego do bodźców, które było wyuczone lub nabyte, np.: język, komunikatywne umiejętności, indywidualne ruchy takie jak gesty.. itd.

- zdolność postrzegania odnosi się też do mniej złożonych, wyuczonych się albo nabytych reakcji takich jak, wycofywanie się w sytuacji zagrożenia. Osoba w śpiączce nie posiada reaktywności albo zdolności postrzegania . Nie może być zbudzona przez zawołanie po nazwisku i imieniu lub w odpowiedzi na zadany ból. Jak zaczyna się wynurzać się ze śpiączki , zaczyna reagować na pewne bodźce. Odzyskiwanie ” świadomości ” odbywa się poprzez wzrost reaktywności i zdolności postrzegania. Te dwa elementy są konieczne dla stanu świadomości. Często, wiele elementów składowych zdolności postrzegania musi być uczona od początku, na nowo, np. mowa , troska o siebie samego, itd. Często zdarzają się ubytki w pamięci. Większość ludzie jest zaskoczona że wszystkie stadia śpiączki nie są podobne do głębokiego snu – jak oczekujemy. Osoba w śpiączce może wykonywać ruchy , wydawać dźwięki, śmiać się i płakać i wykazywać ożywienie. Musimy jednak pamiętać, że jest to zachowanie naśladujące świadomą działalność. Wychodzenie ze śpiączki oceniane jest poprzez świadomość zewnętrznych bodźców . Jest wiele poziomów, przez które pacjent w śpiączce przechodzi zwiększając swą funkcjonalność. Czasami śpiączka jest celowo wywoływana przez chemiczny środki, aby zwiększyć efektywność w medycznym traktowaniu.

Pamiętajmy - to jest bardzo ważne - aby mówić pozytywnie: do i w obecności osoby będącej w śpiączce.

Wielu pacjentów odczuwa (słyszy) ich złe traktowanie i nieodpowiednie zachowanie w stosunku do ich osoby. Niektórzy mogą nawet pamiętać. Konwersacje o możliwych negatywnych wynikach z lekarzami, pielęgniarkami , i rodzinami powinny być prowadzona z dużą rozwagą . Pamiętajmy , że różne szkody mózgu, powoduje przeróżne objawy, gojące się w bardzo zróżnicowanym okresie czasu. Czasami niepozorny uraz może wywołać długoterminową śpiączkę, a po ciężkim urazie pacjent szybko odzyskuje świadomość. Tutaj nie ma reguł.

Źródło www.ratmed.pl

Śpioch to osoba, która z różnych przyczyn zapadła w śpiączkę, znajduje się w stanie wegetatywnym, apalicznym, stanie minimalnej świadomości lub w jakim kolwiek stanie innym ale nie wstanie pełnej świadomości. Śpioch wymaga fachowej opieki, pielęgnacji, stymulacji, rehabilitacji, specjalnego żywienia i dużo dużo miłości. Każda osoba, którą w rodzinie spotka problem śpiączki jest bezradna i załamana, nie wie co robić, informacje od lekarzy są zdawkowe i z reguły mało optymistyczne i właśnie dla takich osób powstał ten podręcznik. Żeby się nie poddawały a walczyły o swoich śpiochów.

Zaburzenia świadomości (stany nieprzytomności) mogą przybierać różną postać. Niekiedy występują gwałtownie i szybko, doprowadzając do śmierci, bądź też trwają krótko i ustępują samoistnie bądź utrzymują się przez dłuższy czas. Ta ostatnia grupa wymaga szczególnego omówienia. Zaburzenia świadomości można podzielić na cztery okresy, biorąc pod uwagę stopień kontaktu chorego z otoczeniem:

W pierwszym okresie zwanym sennością (somnolentio) chory jest senny, można jednak go obudzić, nawiązać z nim kontakt słowny (rozmową). Chory pozostawiony sam sobie zasypia.

W drugim okresie — stan półśpiączkowy — (semicoma albo sopor) nie ma kontaktu słownego, silne potrząsanie lub kłucie szpilką powoduje otwieranie oczu.

Trzeci okres to głęboka śpiączka (coma), chory reaguje jedynie na bardzo silne bodźce bólowe, wykonując nieskoordynowane ruchy. Odruchy rogówkowe są osłabione lub zniesione. Odruch reakcji źrenic na światło jest osłabiony. W tym okresie pojawiają się zaburzenia w napięciu mięśni. Może wystąpić sztywność odmóżdżeniowa lub hipotonia mięśniowa. Pojawiają się zaburzenia oddechowe, naczynioruchowe, termiczne i ze strony przewodu pokarmowego.

W czwartym okresie w najbardziej posuniętym stanie śpiączkowym (coma extremum) dochodzi do zniesienia reakcji na wszelkie bodźce bólowe. Reakcje źreniczne i rogówkowe są zniesione. Źrenice są rozszerzone, występuje całkowita wiotkość mięśni i zniesienie wszelkich odruchów. Stopniowo nasilające się zaburzenia oddechowe doprowadzają do zniesienia samodzielnego oddechu i wprowadzenia sztucznego oddychania za pomocą specjalnej aparatury. W badaniu eeg stwierdza się brak czynności bioelektrycznej mózgu. Zachowana jest jedynie czynność serca i nerek. Mówi się wówczas o tzw. izolowanej śmierci mózgu.

Źródło www.sciaga.pl


 

Śpiączka, koma

(łac. coma) - głębokie zaburzenie świadomości. Często jest wynikiem uszkodzenia centralnego tworu siatkowatego. Może to być uszkodzenie pierwotne lub wtórne, powstałe w sposób pośredni wskutek np. procesu ekspansywnego lub uszkodzenia pochodzenia naczyniowego. Śpiączka może być również wynikiem zaburzeń powodujących rozlane uszkodzenie systemu nerwowego, np. w przebiegu zatrucia, bez względu na przyczynę. Najczęstsze przyczyny śpiączek :

  • choroby zakaźne
  1. śpiączka afrykańska
  • zaburzenia metaboliczne
  1. śpiączka cukrzycowa
  2. śpiączka hipoglikemiczna
  3. śpiączka w przebiegu cukrzycowej kwasicy ketonowej (śpiączka ketonowa)
  4. śpiączka w przebiegu hiperglikemicznego stanu hiperosmolarnego (śpiączka hiperosmolarna)
  5. śpiączka w przebiegu kwasicy mleczanowej (śpiączka mleczanowa)
  6. śpiączka mocznicowa
  7. encefalopatia wątrobowa
  • rozlane uszkodzenia mózgu
  • zatrucie lekami
  • zapalenie mózgu, krwawienie podpajęczynówkowe
  • zmiany nadnamiotowe
  1. krwawienie (sprawdzić czy jest ślad urazu)
  2. śródmózgowe
  3. podtwardówkowe
  4. nadtwardówkowe
  5. udar mózgu
  6. guz mózgu
  7. ropień mózgu
  • zmiany podnamiotowe
  1. udar pniowy
  2. krwawienia do mostu
  3. krwawienia do móżdżku
  • zaburzenia psychiczne
  1. zaburzenia konwersyjne
  2. katatonia
  3. depresja
     
     
314820
Odwiedzin od 2009 roku